جون: “جیری، آج تساں ایڈے چپ کیوں او؟ سب خیر تے ہے نا؟”
جیری (ہچکچاندے ہوئے): “جون، آج سکول وچ میرے نال اک بُرا کم تھی گیا ہے.”
جون: “کیا تھی گیا؟ مینوں دسو.”
جیری: “مسٹر پیٹر میرے ڈیسک تے اک چاکلیٹ لبھی. او کسی ہور دی ہئی، پر ڈر نال میں آکھ دِتا کہ ایہ میری اے.”
جون: “او… ایہ چاکلیٹ کس دی ہئی؟”
جیری (ہک نرم آواز وچ): “ہیلن دی. او سبھ نوں اپنے جنم دن تے دینا چاہندی ہئی.”
جون: “تساں سچ کیوں نہ آکھیا کہ ایہ تہاڈی نہیں ہئی؟”
جیری: “میں ڈر گیا ہاں کہ سب ہنسسن تے مسٹر پیٹر مینوں سزا دین گے. ایس لئی میں جھوٹ بولیا.”
جون: “سچ اے کہ کئی وار اساں ڈر جاندے آں، پر سچ نہ دسنا حال ہور وکھڑا کردا اے.”
جیری: “ساری کلاس مینوں چور سمجھے سی.”
جون: “جے تساں کل جا کے سچ دسو، سب نوں پتا لگے سی کہ تساں ڈر وچ جھوٹ بولیا. لوک تہاڈی ہمت دی قدر کرسن.”
جیری (فکر مند): “پر جے مسٹر پیٹر مینوں سزا دیندا؟”
جون: “سزا ہک ویلا ہوندی اے، پر ضمیر دا بوجھ بہت دیر تک رہندا اے. سچ بول کے تہاڈا دل ہلکا تھی سی.”
(جیری میز ول تکدا اے تے ہک لمبی سانس لیندا اے)
جیری: “مینوں ایہ بہت بُرا لگدا پئے. مینوں لگدا اے میں ہیلن دا حق چھین لیا.”
جون (نرمی نال): “ہاں، پر جے کل جا کے سچ دسو، سب ٹھیک تھی ویسی.”
جیری: “تساں میرے نال چلو گے؟”
جون: “ضرور. میں ہمیہشہ تہاڈے نال آں.”
جیری: “شکریہ، جون. جے تساں نہ ہوندے، میں کدی ہمت نہ کردا.”
جون: “سچ وچ طاقت اے. اپنی گلتی من لینا اصل بہادری اے.”
جیری: “کل میں ہیلن کول معافی منگساں تے مسٹر پیٹر نوں سب کچھ دساں.”
جون (مسکرا کے): “ایہ بالکل ٹھیک فیصلہ اے.”